Ik ben aan het eind van die dag door twee bruiden opgetild. Letterlijk. Maar daar kom ik zo op.
Eerst even terug naar het begin. Ik weet onze eerste kennismaking nog goed. Ik dacht meteen: yes, déze meiden wil ik. Er was direct een klik, en dat is voor mij het halve werk. Toen ze ook nog binnen no time akkoord gingen met de offerte wist ik het zeker. Enige nadeel: nog een jaar wachten.
27 juni was het dan zover. Amber en Marell gaven elkaar het ja-woord midden op hun eigen land, dat ze in een week tijd hadden omgebouwd tot een festivalterrein. Pizza uit een vrachtwagen. Slingers tussen de bomen. En een gelofte met een microfoon in de hand, na zeven dagen sjouwen en zagen en niet slapen. Dan komt het binnen, geloof me.
Er is die dag ontzettend hard gelachen. En er is minstens zo hard gehuild. Vaak binnen dezelfde vijf minuten.
En toen dus, aan het eind, tilden ze mij op. Daar hing ik, boven het land, gedragen door twee vrouwen die die dag zelf alles hadden gegeven. Ik wist even niet waar ik moest kijken.
Maar dat was precies hun dag. Open, samen, geen gedoe. Ik stond daar niet als fotograaf aan de zijkant, ik hoorde er gewoon bij.
Dankjewel lieverds. Voor het vertrouwen en voor deze dag. Dit blijft nog lang plakken.
