Sommige uitvaarten wil je niet hoeven vastleggen. Omdat ze simpelweg niet hadden mogen plaatsvinden. Zoals deze.
Leonie. Zo vol leven. Altijd in beweging, met een stem die dwars door je heen ging. Een geboren zangeres en een enorme Pink fan.
Haar hart was groot. Warm. Overvol liefde. Voor haar familie. En voor Leonard, haar grote liefde, haar maatje. Samen hadden ze dromen, plannen, een toekomst om naar uit te kijken. Alles nog voor zich. Tot het leven ineens stilviel.
Ze was creatief tot in haar vingertoppen. Ze maakte sieraden met zorg en oog voor detail. Ging op in de muziek. En was stapelgek op haar neefje Otis, met wie ze een bijzondere band had.
Leonie was ook niet zomaar een zus. Ze maakte deel uit van een drie eenheid. Drie zussen, één hartslag. Ze voelden elkaar feilloos aan. Een blik was genoeg. Altijd in elkaars hoek. Altijd voor elkaar. En misschien is het juist daarom dat dit afscheid zo pijnlijk is. Omdat het voelt alsof er een deel van hen alle drie is weggerukt.
Haar lieve moeder Tina, Leonard, haar zussen, zwager, schoonzus en haar beste vriendin… allemaal deelden ze iets. Ieder op hun eigen manier, met woorden recht uit het hart. Gesproken of geschreven, kwetsbaar en krachtig tegelijk. Door hen kreeg ik een nog beter beeld van wie Leonie was. Hoe geliefd ze was. Hoe diep ze werd gemist. Dit had nooit mogen gebeuren. Echt nooit.
Tijdens het afscheid werd er gezongen. Live. Zola en Jelle brachten haar een eerbetoon met hun prachtige stemmen. En Folkert Hans, haar neef, liet op trompet en saxofoon horen wat niemand meer kon zeggen. Zo veel gevoel. Zo veel liefde. Ik had kippenvel over mijn hele lijf.
In de aula klonk Turbulence van Pink.
"Even when you’re not okay… I’ll be right beside you
You don't have to run, you don’t have to speak
Just sit with me through the turbulence"
En dat was precies wat deze dag was. Turbulentie. Verwarring. Stilte en storm tegelijk. Voor iedereen. Voor altijd.
Als afscheidsfotograaf was ik erbij. Niet om het verdriet vast te leggen, maar om de liefde zichtbaar te maken. De liefde voor Leonie. Voor wie ze was. Voor wat ze achterlaat. Want hoe onverwacht en oneerlijk ook, dit afscheid verdient het om herinnerd te worden.
Voor haar. Haar moeder en (schoon) zussen, Leonard, haar zwager Voor Otis. Voor iedereen die haar mist.
En ik hoop dat de beelden straks mogen troosten. Op die momenten dat woorden tekortschieten. Dat ze een klein beetje houvast bieden, juist wanneer de leegte het grootst voelt.
Met alle liefde,
Ilona
Begeleiding door : Anja de Roos ( https://www.uitvaartzorganja.nl/)
Muziek Trompet en Saxofoon : https://www.folkert-hans.nl/
Zang & Gitaar : Zola & Jelle (Marigold Groove)
Locatie : Haskepoort Oudehaske
