De witte roos
Ik denk niet dat ik ooit nog op dezelfde manier naar een witte roos kan kijken.
Vandaag blik ik terug op de uitvaart van Caitlin.
Een dag vol liefde. Stilte. Tranen. En witte rozen.
Die witte rozen stonden symbool voor haar.
Zacht, puur en vol betekenis. Maar als ik ze nu zie, zie ik eigenlijk nog maar één ding.
De liefde tussen Jesse en Caitlin.
Die liefde hing overal. In de ruimte. In de mensen. In de woorden die werden uitgesproken. In de blikken. In alles wat niet gezegd hoefde te worden.
Caitlin was Jesse zijn vrouw. Zijn liefde. Zijn thuis.
En nu staat hij aan het begin van iets waar niemand zich op kan voorbereiden. Verder moeten als weduwnaar. Maar hoe doe je dat? Hoe leer je leven met zoveel liefde in je lijf, terwijl degene naar wie die liefde toe wil er niet meer naast je zit?
Hoeveel tijd mag je nemen om alles te voelen?
Volgens mij bestaat daar geen antwoord op.
Rouw is geen rechte lijn. Geen kwestie van sterk zijn en doorgaan. Soms zit het in grote momenten. Soms juist in de kleine dingen. Haar spullen. Haar geur. De kaarten die opnieuw worden gelezen. Een herinnering aan samen op de bank, onder een dekentje, met lekkere hapjes en een film.
Juist daar zit het gemis.
En juist daar zit ook de liefde.
Want wat Jesse over Caitlin schrijft, raakt. Niet omdat het groot gemaakt wordt, maar omdat het echt is. Omdat je voelt dat hij haar niet alleen mist, maar haar nog steeds overal met zich meedraagt.
In herinneringen. In dromen. In gewoontes. In kleine zinnen die alleen van hen waren.
Tijdens haar uitvaart werd Caitlin herdacht om wie ze was, maar ook om wat ze achterliet. Liefde. Zachtheid. Verbinding. Een leven dat mensen heeft geraakt.
En Jesse stond daar.
Als haar man.
Als haar grote liefde.
Met een hart vol liefde en armen die haar niet meer vast kunnen houden.
Dat is niet te bevatten.
Afscheid nemen van iemand die zo geliefd is, betekent niet dat de liefde stopt. Het betekent alleen dat die liefde een andere plek moet vinden.
In woorden.
In herinneringen.
In de mensen om hem heen.
In witte rozen.
En heel misschien, ergens tussen alles door, in de sterren.
