Gedraag je maar gewoon niet, een laatste podium voor Paul

Nog 1 keer klappen...

Bij het binnengaan van de kerk mocht iedereen nog één keer voor Paul klappen. Een laatste applaus voor de man die zo van het podium hield. De kerk vulde zich met handen die voor hem klapten. Echt een kippevel moment.

Op 30 september mocht ik als afscheidsfotograaf het afscheid van Paul Hattink vastleggen. De vader van Isabelle: collega-fotograaf, en al een tijd mijn coach. Een afscheid dat net zo kleurrijk was als zijn leven.

Een appje in de Albert Heijn

Isabelle ken ik inmiddels een paar jaar. Ze zit al jaren in het vak en heeft prachtige titels op haar naam staan.

Toen ze vertelde dat haar vader ziek was, liet ik voorzichtig vallen: als ik ooit iets voor je kan doen, dan doe ik dat met alle liefde. Gemeend, maar zonder verwachting. Dat ze het echt zou vragen, had ik nooit gedacht.

En toen kwam dat appje. Of ik het afscheid van haar vader wilde vastleggen.

Midden in de Albert Heijn liet ik mijn tranen gaan. Tranen van dankbaarheid. Dat een fotograaf die zelf zo goed weet wat beelden betekenen, mij dit moment toevertrouwt. Zoooo vereerd.

Gedraag je maar gewoon niet

Paul was een markante man. Een man die écht heeft geleefd. Dat voelde je in alles tijdens het afscheid: in de speeches, in de slideshow, in de verhalen. Hij maakte van het leven één groot feest.

Isabelle groeide op met twee zinnen van hem: "Gedraag je maar gewoon niet, hè!" en "Pak je podium." Sinds het afscheid zitten ze ook in mijn hoofd. Ik ontmoette Paul in Antwerpen, op de conferentie van Masters of Wedding Photography, waar hij met Isabelle mee was. Iedereen noemde hem daar de Fearlesspapa, want bij de meeste evenementen vierde hij heerlijk mee. Paul hield ervan om nieuwe mensen te ontmoeten.



Nog één keer een podium

"Tijdens zijn afscheid hebben we papa nog eenmaal een podium gegeven," schreef Isabelle in haar eigen woorden. "Daar hield hij zo van." Ze wilden hem laten shinen in alle facetten van zijn leven. Zijn betekenis in de audiowereld. Zijn leven als muzikant. Zijn rol als vader, opa, pluspapa, plusopa, geliefde, vriend en broer. En hoe hij er kon zijn voor mensen die hij nauwelijks kende. Want, zoals Isabelle het zegt: papa hield van mensen. Een kleurrijk mens kreeg een kleurrijk afscheid. Met muziek, verhalen, tranen, liefde en een lach. Paul vierde het leven, zelfs wanneer de omstandigheden bar slecht waren. Dus werd hij ook precies zo herdacht: gevierd.

Afscheidsfotografie: er zijn zonder op te vallen

Dat podium mocht ik vastleggen. Elke blik, elke lach door tranen heen, elk moment waarop de hele kerk even één werd in herinnering aan hem. Zonder te regisseren, zonder in de weg te staan. Zodat de familie later kan terugzien wat ze die dag misschien niet allemaal hebben gezien.

“Ilona, je hebt me echt aan het janken gekregen. Ik ben helemaal verliefd op alle beelden. Je hebt precies de momenten gepakt die ik diep voelde, zelfs dat ik nog omkeek bij de begraafplaats. Die verbinding voel je heel goed.”

— Isabelle Hattink











De spanning die nergens voor nodig was

Eerlijk is eerlijk: de hele week bouwde de spanning op. Dit was Isabelle. Dit was haar vader. Dat wilde ik zo goed doen.

Op de terugweg viel het kwartje. Er was niets anders gebeurd dan bij elk ander afscheid. Want bij elk afscheid geef ik alles wat ik heb. Of het nu voor Isabelle is, of voor een familie die ik die dag voor het eerst ontmoet.

Die spanning was dus nergens voor nodig. Ik geef altijd 1000%. En wat daaruit komt, is perfect zoals het is.

Die twee zinnen van Paul neem ik mee: gedraag je maar gewoon niet. Pak je podium.

Dichtbij

Isabelle sloot haar woorden zo af:

"Dit podium was voor jou. En zolang wij jouw verhalen blijven vertellen, jouw muziek blijven beluisteren en onze herinneringen blijven delen, blijf jij dichtbij."

Lieve Isabelle, lieve familie van Paul: dank jullie wel voor jullie vertrouwen