Uitgeleerd ben je nooit
Er was vorige week een moment, met dahlia's in een vaas en de zon die naar binnen viel. Ik pakte mijn camera. Niet voor een opdracht. Gewoon omdat het kriebelde. En toen ik de foto's terugzag, zag ik iets wat me stil maakte: zacht, bewogen, dromerig. Precies zoals ik altijd al fotografeer, alleen had ik het nog nooit zo puur voor mezelf gedaan.
Dat moment staat niet op zichzelf. Het is het resultaat van jaren aan coachingtrajecten en het traject Story of Your Life, waar ik nu middenin zit.
Wat het me heeft opgeleverd
Ik dacht dat ik mezelf kende. Als fotograaf, als ondernemer. Ik dacht dat ik wist waar mijn werk vandaan kwam en waarom het werkte. Tot ik werd meegenomen in opdrachten die me lieten kijken naar wat ik altijd over het hoofd zag. Ik was best wel geschokt eerlijk gezegd. Nooit had ik zo naar mezelf gekeken.
Wat er gebeurde: Jill en Isabelle analyseerden mijn foto's, en konden me op basis daarvan precies vertellen wie ik was en waarom ik bepaalde dingen fotografeer. Niet iets nieuws aanleren, maar teruggeven wat er al die tijd al in mijn beelden zat. Want dit was voorheen nooit benoemd, nooit bewust, gewoon iets wat ik deed zonder te weten waarom het werkte.
Je fotografeert niet "hier ben ik." Je fotografeert "dit is wat er in mij gebeurt."
Die zin raakte me, omdat hij precies verwoordde wat ik altijd al deed, zonder dat ik het zelf ooit zo had benoemd. Dat is wat een goede analyse doet. Ze geeft je geen nieuwe stijl aan. Ze legt bloot wat er al was.
Het moment dat alles kantelde
Met al die feedback ben ik echt aan de slag gegaan. Ik was me niet bewust van die patronen, tot ze me werden voorgehouden. En toen gebeurde er iets kleins met een groot effect. Ik sprak mezelf voortaan aan met: Ilona, je bent fotograaf. In plaats van Ilona met haar rugtasje.
Dat klinkt misschien als een kleine verschuiving. Voor mij was het een stroomversnelling. Mijn beelden werden mooier, intenser, omdat ik de plek innam waar ik hoor te staan. Niet meer vanuit twijfel, kan ik dit wel maken. Maar vanuit mijn buikgevoel, dat me altijd al de juiste richting op heeft bewogen. Ik laat me niet meer afremmen door wat een ander ergens van vindt. Angst loslaten, kracht toelaten, dat is precies wat er gebeurde.
Ik ben trots op die stap. En zonder Story of Your Life had ik dit nooit gezien.
Jarenlang heb ik me verscholen in de schaduw van een ander. Nu sta ik in mijn eigen kracht, en ben ik klaar om dat aan de wereld te laten zien. Ik wil het verschil echt maken.
Blinde vlekken
Het is confronterend, dat wil ik niet mooier maken dan het is. Je wordt aangeraakt op plekken waar je zelf niet bij kon. Je gaat twijfelen, graven, soms een beetje vloeken. Maar precies dat maakt het waardevol.
Want hoe ervaren je ook bent, hoeveel jaar je ook fotografeert, er zijn altijd hoeken die je zelf niet ziet. Niet omdat je iets fout doet. Maar omdat je te dicht op je eigen werk staat om het van een afstand te bekijken. Daar heb je een ander voor nodig. Iemand die vraagt, spiegelt, doorprikt.
Ik geloof dat je nooit uitgeleerd bent. Ook niet na tien jaar, twintig jaar, honderden opdrachten. Juist de mensen die denken dat ze er al zijn, missen soms het meest.
Paddenstoelen uit de grond
Ondertussen zie ik om me heen hoe snel het vak groeit. Fotografen, content creators, videografen, ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Mooi, want fotografie verdient een breed podium. Maar het maakt ook dat tarieven soms mijlenver uit elkaar liggen, en dat mensen zich afvragen: waar zit dan het verschil?
Ik denk dat het niet zit in apparatuur of een mooie website. Het zit in wat er achter het beeld zit. Jaren van kijken, voelen, fouten maken, opnieuw beginnen. Investeren in jezelf, ook als het oncomfortabel is. Weten wat je vertelt met een foto, en waarom.
Iemand die net begint kan prachtig werk maken, dat wil ik hier niet wegzetten. Iedereen begint ergens, en die frisheid heeft ook waarde. Maar er zit verschil tussen een foto maken en een verhaal vertellen. Dat verschil groeit met de jaren, met de opdrachten die je durft aan te gaan, met het werk dat je in jezelf steekt.
Waarom mensen voor mij kiezen
Ik fotografeer niet wat er te zien is, maar wat er te voelen is. Kwetsbaarheid, verbinding, de momenten die je normaal gesproken niet in een plaatje vangt. Te vroeg geboren, afscheid, het stille moment tussen twee mensen. Maar ook een bruiloft, met mega veel plezier en een randje rebels, momenten die je later nog wilt kunnen terugvoelen. Overal met dezelfde missie: dat jij jezelf mag zijn, ongeacht de situatie. Daar zit mijn kracht, en daar heb ik jaren aan gewerkt om het te kunnen herkennen én vastleggen.
Mensen kiezen voor mij omdat ze willen dat er echt naar hen gekeken wordt. Niet geregisseerd. Gewoon wat er gebeurt, gezien door iemand die weet waar ze naar moet kijken. Ik ben zelf door dat proces van acceptatie gegaan. Precies dat stukje, mezelf leren zien en accepteren, maakt volgens mij dat ik zo goed kan aanvoelen wat een klant nodig heeft, vaak nog voordat ze het zelf onder woorden kunnen brengen.
Het is mijn missie om mensen met meer liefde naar zichzelf te laten kijken. In hun eigen beeld, misschien voor het eerst.
En dat leerproces stopt nooit. Ook ik heb nog jaren te gaan, blinde vlekken te ontdekken, lagen af te pellen. Dat vind ik eigenlijk het mooiste van dit vak. Je bent nooit klaar.
