Dag lieve stoere mega Indy (5)
Deze blog is best intens. Ik waarschuw je liever van tevoren dan dat je er middenin voor komt te staan.
Ik heb dit stuk al tig keer herschreven. Sommige uitvaarten laten zich gewoon niet in woorden vangen. Maar deze strijder verdient het om nooit vergeten te worden. Dus bij deze poging blijf ik, en ik hoop dat jij ook blijft lezen.
Ik kan met woorden niet helemaal vatten hoe intens dit afscheid was. En tegelijk: hoe verschrikkelijk mooi het in elkaar zat. Dat soort verhalen moeten gewoon verteld worden. Dit is de werkelijkheid. Er zijn gezinnen die heel veel moeten slikken, heel veel leed moeten dragen. En toch halen ze er het beste uit wat erin zit. Daar heb ik enorm veel bewondering voor. Dit is hun verhaal.
De avondwake
De avond ervoor was er al een avondwake, met meer dan 700 mensen. Klasgenootjes, juffen, opa's en oma's, de ceremoniemeester. Zij spraken die avond, ieder met hun eigen herinnering aan haar. Allemaal voor dit ene, speciale meisje. De kinderen uit haar klas brachten ieder een hartje naar de boom bij de kist. Bij het naar buiten lopen mochten ze allemaal een bloem plaatsen die ze zelf hadden meegenomen, in twee grote harten. Kleine handjes, heel dapper en voorzichtig, voor hun lieve klasgenootje.
En dan de ereloop. Kippenvel door mijn hele lijf, tranen overal om me heen. Zoveel mensen die haar nog één keer droegen, samen, op haar laatste tocht.
De dag van het afscheid
Roze overal. Dat zag ik als eerste.
Roze bloemen, een roze kistje met daarop geen naam, maar een logo. Mega Indy. Een superheldin met een cape en een grote lach, precies zoals het meisje waar dit allemaal om draaide.
Ik heb Indy helaas nooit mogen kennen. En toch, binnen een paar minuten stond ze mij helder voor ogen. Haar roze aapje, in een eigen Mega Indy-outfitje, op wacht bij de kist. Kralenkettingen, felgekleurd. Een portret met een big smile, tussen de bloemen. Zoveel roze, zoveel liefde.
Drie jaar strijd tegen een hersentumor, te agressief om te winnen. Maar tegelijk: zwemlessen zolang het kon, trakteren in de klas, en één grote wens die uitkwam: dat papa en mama nog zouden trouwen. Ziek zijn en genieten van al die mooie dingen, ze konden gewoon naast elkaar bestaan.
Dat is dapper zijn, denk ik. Niet zonder angst vechten. Maar blijven stralen, hoe moeilijk je lichaam het ook maakt.
Haar vader, haar moeder, Ricks beste vriend, haar oma, Kyan, en zelfs haar eigen oncoloog spraken die dag. Ieder met hun eigen herinnering, hun eigen stuk van haar verhaal.
Wat het met me deed
Ik moest mezelf even dwingen om door te ademen. Zoveel verdriet, en tegelijk zoveel liefde, zo dicht op elkaar dat ik ze niet uit elkaar kon houden.
Ouders die hun dochter tot de laatste dag hebben laten stralen, terwijl ze zelf uit elkaar vielen van verdriet. Dat is niet alleen Indy's moed geweest. Dat is ook hún moed. Wat ik die dag vastlegde, kan straks helpen om die herinnering scherp te houden, ook als de details zelf vervagen.
Mensen vragen me vaak: Ilona, hoe doe jij dit? Ik heb geleerd hoe beelden kunnen helpen in een rouwproces. Ze laten zien wat je zelf, middenin het verdriet, niet hebt meegekregen. Dat maakt dit voor mij het meest waardevolle werk dat ik kan doen. Het geeft troost, het geeft liefde, het maakt het net iets lichter. En ja, het gaat mij ook niet in de koude kleren zitten. Ik huil daar soms ook. Maar juist dat mensen hiermee kan helpen, geeft me elke keer weer de drive om door te gaan.
Indy, waar je nu ook bent: je hebt iedereen laten zien hoe je moet stralen, tot het einde. En ik mocht daar getuige van zijn.
Sindsdien hoor ik in gewone liedjes thuis soms weer die dienst. Er is geen dag geweest dat ik niet even aan haar heb gedacht. Ons leven voelt zo vanzelfsprekend, tot je beseft dat het dat voor Rick en Shanna, drie jaar geleden, ineens niet meer was. En nooit meer zal worden.
Rick en Shanna, Kyan, en de rest van de familie, dank jullie wel dat ik jullie mocht bijstaan op de dagen waarop jullie afscheid namen van jullie allermooiste en liefste Mega Indy. Ik wens jullie, met een open hart, alle kracht en wijsheid toe om hier op jullie eigen tempo een plek voor te vinden.
Ik hoop dat de beelden jullie helpen. Op zo'n dag gaat alles aan je voorbij. Je ziet niet half hoeveel mensen dit lieve, dappere meisje gaan missen. Ik hoop dat de foto's dat later, als het stof wat is neergedaald, alsnog kunnen laten zien.
Liefs Ilona
Wil je meer weten over afscheidsfotografie, of heb je vragen over wat ik voor jouw familie kan betekenen op zo'n dag? Neem gerust contact op, ik luister graag naar jouw verhaal.
Locatie avondwake: De veiling Poeldijk.
Locatie afscheid Villa Ockenburgh Den Haag
