Soms weet je niet waar je moet beginnen als je schrijft over een plotseling overlijden. Want geen enkel woord kan uitleggen in welke hel je belandt. Je kust je kleine man nog gedag en een paar uur later staat je wereld stil. Het ondenkbare gebeurt. AJ is er niet meer.
Alles stort in elkaar. Je hoofd en hart kunnen het niet bevatten. Elke seconde hoop je nog dat dit een vreselijke nachtmerrie is. Maar de werkelijkheid blijkt harder dan ooit.
En toch moet er van alles geregeld worden, terwijl je niet eens meer weet waar je het zoeken moet. Juist dan is het zo waardevol als je omringd wordt door mensen die je dragen en helpen. Wat ons diep raakte, was dat twee vriendjes van AJ zelf een stille tocht wilden organiseren. Toen we dat hoorden, twijfelden we geen moment. Mijn lieve collega Mijke nam de uitvaart op zich en ik mocht de stille tocht en condoleance vastleggen. Voor de familie. Voor de vrienden. Voor iedereen die AJ zo liefhad.
Misschien vraag je je af: waarom zou je dit laten fotograferen? Het zijn toch geen beelden die je wilt onthouden? Maar middenin die verschrikkelijke nachtmerrie zie en voel je niet alles wat er om je heen gebeurt. Foto’s helpen je later om te zien hoeveel liefde er was. Hoeveel mensen meevoelden. Almelo liep massaal mee. Alles was prachtig georganiseerd door Oscar en Djayden, twee jongens met een groot hart. Ik heb mega veel respect voor hen.
Waarom ik dit deel? Omdat ik voel dat dit mijn bijdrage mag zijn. Ik wil families die door dit ondenkbare gaan een stukje houvast geven. Beelden die later troost bieden. Want dit werk is niet voor iedereen weggelegd, en ook niet iets wat je een familielid zou moeten vragen. Zij hebben hun eigen verdriet en proces.
Dus mocht je ooit iemand kennen die dit meemaakt, durf mijn naam te noemen. Juist in die stilte, juist in die wanhoop, kan ik er zijn. Misschien voelt het op dat moment te confronterend, maar op de lange termijn betekent het alles.
En dan lees je de woorden van zijn lieve moeder… woorden die alles zeggen:
"Iedereen brengt jou liefde en respect.
Een ode aan jouw bestaan, aan alles wat jij bracht.
En met het vuurwerk hebben we de hemel opengebroken,
zodat jij kon zien hoe fel je gemist wordt.
De tocht is stil, maar in ons hart klinkt luid
een schreeuw van liefde, een eeuwige roep naar jou."
Met heel mijn hart wil ik de familie bedanken dat zij ons zo open hebben ontvangen, de vrijwilligers die ervoor zorgden dat alles vlekkeloos verliep, Mijke die de uitvaart voor hun vastlegde, Dennis en Karin die van onschatbare waarde waren om alles rondom de uitvaart te regelen, en iedereen die er was om hun medeleven te tonen aan wie het nodig had.
Met alle liefde
Ilona
