Een dag bij Groenzorg Noord, dichtbij en confronterend!
Afgelopen week bracht ik een dag door bij de dagbesteding van Groenzorg Norg, waar mijn vader met veel plezier naartoe gaat. Het is een zorglocatie voor mensen met verschillende vormen van dementie. Ik wilde zien en voelen hoe zijn dag eruitziet, meemaken wat hij meemaakt, en vastleggen wat dit met mij deed. Niet alleen als dochter, maar ook als fotograaf die verhalen wil vertellen verhalen die er toe doen.
Wat ik zag, raakte me op meerdere niveaus. Mijn vader straalde ontspanning en plezier uit die me geruststelde. Het deed me goed om te zien dat hij zich hier op zijn gemak voelt, in een omgeving waar hij zichzelf mag én kan zijn. Tegelijkertijd waren er ook momenten die me diep raakten. De realiteit van dementie is rauw en meedogenloos. Sommige mensen daar waren er nauwelijks meer bij, verloren in een wereld die voor ons ongrijpbaar is. Het was confronterend om dit van zo dichtbij te zien de aftakeling, de verwarring, de blikken die in het niets staarden.
Fotografie is voor mij een manier om betekenisvolle momenten vast te leggen. Niet alleen de mooie, maar ook de kwetsbare, de echte. Ik wil graag onderwerpen fotograferen die voor mij belangrijk zijn, puur voor later. Want hoe waardevol is het om herinneringen te hebben, juist van de dingen die ons raken en ons iets leren over het leven?
Deze dag heeft me niet alleen dichter bij mijn vader gebracht, maar ook bij een diepere waardering voor de tijd die we nog samen hebben. Een herinnering die ik koester, nu en voor altijd.
*in verband met de privacy van andere bewoners heb ik enkel Papa geplaatst in deze blog.
